Organisatie voor regionale geschiedenis in het Gooi en aangrenzende gebieden
Random header image... Refresh for more!

Mary de Giacomo

Wandelen met een woordenboek

Domenico (Mimmo) Di Giacomo is geboren op 8 augustus 1937 in Cologna (Pellezzano), een gehucht onder de rook van Salerno, als 4e kind van een totaal 5 kinderen tellend gezin. Zijn vader was fruithandelaar. Hij woonde in een huis met een grote tuin waarin vele soorten fruitbomen stonden en het hele gezin hielp mee het vele fruit te oogsten. Met paard en wagen werd dat vervoerd naar de fruithallen, later ging dat met zo’n driewiel autootje met laadruimte.
Zijn vader overleed een jaar voordat hij naar Nederland ging, zijn moeder overleed in 1966.
Na de lagere school volgde hij een aantal jaren de technische school maar hij was een echte ‘buiten’ jongen. Zomers verdiende hij zijn geld op het strand als fotograaf en ’s winters in een garage als autopoetser en chauffeur en hij deed veel aan judo en krachtsport.

In 1960 woonde hij in Salerno en zag daar de wervende aanplakbiljetten om voor een jaar in Duitsland of Nederland te gaan werken. Dat leek Mimmo en een aantal vrienden wel een leuk avontuur en wat is nou een jaar. Hij meldde zich in Milaan en daar trof hij de heer Kalt, procuratiehouder van rijwielfabriek Magneet, die Italiaans sprak. Hij tekende een contract voor 1 jaar en reisde met de trein af naar Weesp. Hij was met nog 4 Italianen de eerste gastarbeider in Gooi- en Vechtstreek. Zij werden ondergebracht in een kosthuis aan de Middenstraat 101 en Mimmo begon op 13 oktober 1960 bij Magneet als biezer. Een biezer was iemand die met vaste hand met een biespen of een dun kwastje een rechte gouden sierlijn aanbracht op het frame van fietsen of op tanks van brommers. Dat kunstje had hij snel onder de knie. Maar als hij ruzie had met zijn vriendin ging het mis, dan was hij zenuwachtig en werden de biezen bibberig, dan moest het over.
Van zijn loon werd de kost en inwoning ingehouden en hij kreeg wekelijks 35 gulden in zijn loonzakje. In januari 1961 kwam Mary Koster werken op kantoor bij de Magneet. Hij stond voor het raam te zwaaien als zij naar kantoor of naar huis ging. Op een gegeven moment gaf hij haar een briefje waarop door iemand anders was geschreven of Mary met hem wilde wandelen. Met allebei een woordenboek in de hand werd er heel wat afgewandeld en op bankjes gezeten. De communicatie ging moeizaam want hij was pas een maand of 3 in Nederland. Hij bracht en haalde haar van typeles en stond om de hoek te wachten want alles moest stiekem. Haar ouders had ze niet durven vertellen dat ze met een Italiaan omging. Met name haar vader zou daar fel op tegen zijn en dat bleek ook toen ze door een ander waren getipt. Dat zij van die honderdduizend jongens die er rondliepen nu juist een Italiaan moest kiezen daar was haar vader niet blij mee.
Toen Mary thuis moest blijven vanwege angina liet Mimmo een enorme bos rozen en een fruitmand bezorgen. Haar moeder heeft er toen voor gezorgd dat Mimmo haar mocht bezoeken en hij bleek uiterst voorkomend, behulpzaam en charmant. Vader Koster echter bleef afwijzend, bang dat Mimmo zijn dochter mee zou nemen naar Italië.
In datzelfde jaar zijn haar ouders, haar opa en Mimmo op zijn verzoek naar Salerno gereden zodat zij konden zien waar hij vandaan kwam. Mary mocht niet mee. Ze zijn daar met open armen en alle egards ontvangen, hebben een aantal dagen met Mimmo’s hele familie doorgebracht en toen was het goed. Ze konden het ontzettend goed met elkaar vinden en Mimmo werd zeer gewaardeerd.
Ze verloofden zich in november 1961 en trouwden in 1965.
Na hun huwelijk gingen ze eens in de 5 jaar naar Salerno, op bezoek van de ene broer/zus naar de andere. Altijd blijven eten en uren praten en aan tafel zitten, iets waar ze allebei nogal tegenop zagen en blij als ze weer naar huis gingen.
Na de verloving ging Mimmo in de kost bij een tante van Mary. Dat was vlak bij haar huis waar hij elke avond was en daar hoefde hij minder kostgeld te betalen want zij vond dat hij toch ook moest sparen. En wat ook belangrijk was dat hij dan sneller Nederlands zou leren spreken. Het enige contact met andere Italianen was op zijn werk. Hij had er ook geen enkele behoefte aan.
Het laatste jaar voor zijn trouwen sliep hij bij Mary thuis op zolder, daar hoefde helemaal geen kostgeld te worden betaald en konden ze flink sparen.
In 1965 trouwden ze. Vader Koster had als eis gesteld dat Mimmo Nederlander zou worden. De officiële papieren kwamen overigens pas af toen hij al getrouwd was.
In 1965 nam Mimmo ontslag bij Magneet en ging werken bij Cascade in Diemen omdat hij daar in de nachtdienst meer kon verdienen. Hij haalde daar een aantal diploma’s en werd instrumentmaker. Als Mary tussen de middag thuis kwam lunchen had Mimmo gekookt en ontbeet hij dus met warm eten, aardappels, groente en vlees.
Zo’n 12 jaar later ging hij werken bij Eurometaal in Zaandam totdat hij met 55 jaar vervroegd met pensioen kon gaan.
Ondanks hoorcolleges Nederlands bij de VU en taalles van Mary’s broer is zijn Nederlands nooit helemaal goed geworden.

Mimmo Di Giacomo overleed in 2002, slechts 65 jaar en 3 maanden oud.
Mary zegt over hem: ‘Een man die voor iedereen klaar stond, veel met zijn 2 kinderen heeft ondernomen, zijn schoonouders en zijn vrouw op handen heeft gedragen, al met al een man om van te houden. Hij kwam hier als Italiaan maar was totaal vernederlandst’.

Mary kijkt vanuit haar huis uit op villa Casparus van Van Houten, waarin de Magneet heeft gezeten en waar ze elkaar hebben leren kennen. Een uitzicht met veel dierbare herinneringen.